IN GEDACHTENIS HENNIE SCHIMMEL-VAN EGDOM

Op zaterdag 23 maart overleed Hennie Schimmel-van Egdom. Ze is 68 jaar oud geworden.

In 1999 openbaarden zich voor het eerst klachten die aanvankelijk niet te duiden waren, zoals een plotseling vallen. Twee jaar later werd de diagnose PLS gesteld: primaire laterale sclerose.

Het betekende dat ze steeds minder beheersing had over haar spieren. Hennie had bovendien de pech dat de ziekte ook haar spraakvermogen aantastte. Hennie was een vrouw die voor alles in was en voor iedereen klaar stond. Zo leerde ik haar kennen toen ik in Hoevelaken kwam, en toen zij diaken was. Als niemand een taak op zich nam, kon zij zeggen: "dan doe ik het wel." Ze was diaken in hart en ziel.

Zo nodig schakelde ze Frans in, als het om administratieve klussen ging. In 1969 trouwde Hennie van Egdom met Frans Schimmel. Ze gingen wonen op Westerdorpsstraat 58A, waar Frans een huis had laten bouwen. Ze kregen drie kinderen, Frans, Wilma en Alison. Hennie was er voor de kinderen: zorgzaam aanwezig, praktisch en als een luisterend oor wanneer dat nodig was. Ze genoot van mooie dingen, leuke kleren en van shoppen.

Ze hechtte er tot op het allerlaatst aan er verzorgd uit te zien. Toen ze het zelf niet meer kon, lakte Wilma iedere week haar nagels. Met Frans genoot ze van vakanties. Toen de kinderen nog thuis waren vierden ze vakantie met het hele gezin, later gingen ze met z'n tweeën. Frans en Hennie hielden van dezelfde dingen die hun vakanties speciaal maakten, zoals samen op een mooi plekje zitten kijken naar alles wat er om je heen te zien is.

In 2009 hebben ze samen met de kinderen, partners en kleinkinderen hun veertigjarig huwelijksfeest gevierd op Tenerife. Foto's herinneren aan de mooie momenten. Al in een vroeg stadium van de ziekte werden zowel de spieren van Hennie's benen als haar spraakvermogen ernstig slechter. Maar ze was altijd iemand geweest die hield van gezelligheid en van veel mensen om zich heen en daar genoot ze nog altijd van. Zelfs als ze zich niet of nauwelijks verstaanbaar kon maken, kon ze genieten van contact. Ik heb dat steeds heel bijzonder en krachtig van haar gevonden.

Tot eind vorig jaar was ze samen met Frans bijna elke zondag in de Eshof te vinden en dronk dan na de dienst koffie met Chrisje Timmerman en andere vriendinnen. Tot half december ging ze nog iedere week zwemmen. De laatste maanden van haar leven zijn zwaar geweest voor haarzelf en ook voor Frans en de kinderen. Ze kon nu bijna niets meer. Ook eten ging nu via een sonde. De momenten om van te genieten, zoals vroeger van een ijsje, werden schaarser. Een van de mooie dingen in die weken was, hoe ze met enkele woorden vertelde dat ze de hemel had gezien: ze was er geweest, zei ze. Ze wist waar ze heen ging na haar dood. Ze was er niet bang voor.

Aan Frans en aan de kinderen en partners en kleinkinderen en aan ieder die Hennie mist wens ik namens ons allen veel sterkte in de leegte die nu is ontstaan. Dat de mooie herinneringen mogen blijven en tot troost zullen zijn.