IN MEMORIAM CATHARINA CRISTINA JONKER-BERG

Dinsdag 14 oktober 2014 was de dag waarop Tini Jonker overleed.

Ze was inmiddels tweeëneenhalf jaar ziek als gevolg van een uitzaaiing van de tumor, die 21 jaar geleden ook al een aanslag op haar gezondheid deed. Het grootste deel van die tweeëneenhalf jaar kon de groei ervan werden bedwongen door medicijnen.

Maar sinds de afgelopen zomer lukte dat niet meer.

Catharina Cristina Berg werd geboren op 27 maart 1926 in Rotterdam. Nog voor de oorlog uitbrak ontmoette ze Roel Jonker. Na de oorlog zijn ze getrouwd en vanwege het werk van Roel in Amsterdam gaan wonen. Daar werd eerst Lenske geboren en daarna Elly.

De jaren vanaf 1940 zijn zwaar geweest voor Tini vanwege traumatische ervaringen (in de oorlog) en isolement (na de oorlog), met twee kinderen en zonder werk op een bovenwoning.

Gelukkig ging het beter toen het gezin naar Zwanenburg kon verhuizen. Daar is Hans geboren.

Vanaf 1962 woonden ze in Hoevelaken, omdat Roel werk kreeg in Amersfoort. Het was voor Tini wennen, maar onder andere dankzij haar activiteiten in de kerk (ze was de eerste vrouwelijke ouderling in de toenmalige Gereformeerde Kerk) en werk bij het CPS vond ze weer haar weg.

Gebeurtenissen in de jaren ’90 zetten haar leven op zijn kop. In 1995 overleed Elly en in 1996 Roel, beiden aan de gevolgen van kanker. Tini’s wereld stortte in. De eerste paar jaar hebben Lenske en Henk, Hans en Trudy en enkele anderen haar erdoorheen moeten slepen. Toen pakte ze stukje bij beetje haar leven zelf weer op, dapper en met enorme wilskracht. Ze ging bridgen en reizen maken met de kleinkinderen. Ze leerde Engels en verdiepte zich in de computer.

Ze bleef bij en wist wat er in de wereld en in het dorp gebeurde en ze dacht over veel dingen na. En ze bleef tot op het laatst mantelzorger voor haar vroegere overbuurvrouw, die inmiddels naar Norschoten in Barneveld was verhuisd.

Tini was een vrouw die de regie wilde houden en die haar emoties moeilijk toonde. Die boos was, omdat ze het zo oneerlijk vond dat kanker ook haar doodsoorzaak zou zijn. Die met dat alles soms niet makkelijk was. Maar die ook grote interesse had in de ander. En een sterk gevoel voor rechtvaardigheid. Een vrouw die een lege plek in dit leven achterlaat, voor kinderen en kleinkinderen, vriendinnen en vrienden – en een lege plaats in de Eshof.

Op zaterdag 18 oktober waren we in de Eshof bij elkaar in een dankdienst voor haar leven.

Daarna hebben we haar begraven, bij Roel en tegenover Elly. A

an Henk en Lenske, Trudy en Hans en de kleinkinderen, en aan ieder die Tini mist, wensen we van harte sterkte toe en veel momenten om herinneringen aan haar te delen.