Op dinsdag 20 juli overleed Nelly Clement, 84 jaar oud. Zij verwelkomde haar dood. Hoeveel goede momenten er ook in haar laatste maanden waren, voor haar was haar lichaam een plek geworden waar ze niet meer wonen kon. Sinds enkele jaren leed ze aan een Parkinsonisme, waardoor ze uiteindelijk bijna niets meer kon: niet meer lopen, niet goed zien, niet meer schrijven, niet meer goed praten. Wel kon ze tot op het laatst goed horen en denken. Ze zat gevangen in haar lijf, wat heel moeilijk moet zijn geweest voor een beweeglijke en sportieve persoon als Nelly.

Nelly Bos was de oudste dochter in een gezin met tien kinderen. Na de Mulo hielp ze vier jaar lang thuis in de huishouding. Daarna deed ze de opleiding tot verpleegster. Dat was haar eigenlijke roeping: ze wilde graag mensen helpen. Op allerlei manieren bleef ze dit haar leven lang doen, vooral als vrijwilliger in verschillende organisaties, vriendelijk, met vaak een blije lach op haar gezicht en tegelijk met een krachtige eigen wil. Altijd was ze geïnteresseerd in hoe het met mensen ging. Dat hield ze ook vol toen ze ziek was.
Haar man kende ze vanaf de kleuterschool in Lisse. Ook op de lagere school en de Mulo zaten ze bij elkaar in de klas. Ze waren jarenlang schaats- en zeilmaatjes, totdat ze ontdekten dat ze verliefd op elkaar waren. Op 31 maart 1962 trouwden ze.
Het eerste half jaar van hun huwelijk moesten ze het doen met brieven: Gab vertrok direct na het huwelijksfeest naar Ghana, waar hij ging werken voor een Nederlandse handelsonderneming. Na dat half jaar volgde Nelly hem en woonden ze er samen nog zes jaar. Twee kinderen werden er geboren, een zoon en een dochter. Later, terug in Lisse, volgde ook nog een zoon.

  
Tijdens hun jaren in Nederland bleef zeilen hun grote passie. Het gezin bracht alle vakanties op de boot door.
Nelly heeft altijd een actief leven gehad. Jarenlang zette ze zich in voor Amnesty International en in de Eshof heeft ze met een een andere vrijwilliger de ‘bloemendienst’ onder haar hoede gehad, was ze lid van de ZWO en ook nog een tijd lang ouderling.

Toen haar man eenmaal met pensioen ging, volgden er meerdere periodes in ontwikkelingslanden waarin haar man beginnende ondernemers hielp hun bedrijf op te bouwen. Nelly reisde dan mee om als vrijwilliger mee te helpen waar dat kon.

 
Nelly was opgegroeid met een geloof waarin veel zekerheden bestonden. In de laatste jaren van haar leven betekenden die niet veel meer voor haar. Ze vroeg zich af wat ze dan nog wél geloofde, en óf ze nog wel iets geloofde. Wat ten slotte betekenis voor haar hield, was Gods antwoord aan Job. God laat Job de wonderen van zijn schepping zien en toont hem daarmee de grote samenhangen, waar Job niets van weet. ‘Heeft de regen een vader?’ vraagt God bijvoorbeeld aan Job. Die leert daardoor te zien dat leven een cadeau is en niet iets waar hij recht op heeft. En dat, bij alle onzekerheid, vertrouwen het enige is wat je kunt doen

 .
Nelly’s laatste weken waren zwaar: haar lichaam protesteerde met pijn tegen het gebrek aan eten en drinken. Moedig droeg ze dit en klaagde niet. Ze zag het einde met vertrouwen tegemoet. Vlak voordat ze voorgoed insliep sprak Nelly deze woorden: ‘Ik heb een rijk leven gehad… Ik ben gelukkig… Bedankt voor alles... Zo is het fijn...’ Ze was de twijfel voorbij.

 
Op dinsdag 27 juli namen we afscheid van haar in een dienst in de Eshof, waarin we liederen zongen die haar dierbaar waren. We hebben haar daarna naar haar graf op de Algemene Begraafplaats gebracht.
We wensen haar man en de kinderen en ieder die haar mist van harte toe dat Nelly aanwezig mag blijven in alles waarin ze groot is geweest.