Diensten

zondag 25 oktober 10:00 uur
ds.Jan de Vries, Eemnes
Collecten: Nijkerks Diaconaal Beraad en Pastoraat
locatie:

Belangrijk (tik aan)

Predikant -->  Weblog
Kerkenraad
Beheer kerkgebouw
Kerkelijk bureau
 
Meditatieve momenten en zo meer
14-10-27 foto weblog 1-klein

Wat komt er zoal langs, in het werk van een predikant?
In dit weblog wil ik daar iets over schrijven. Mijn streven is om (tenminste) elke week een stukje toe te voegen. Dat kan gaan over een gebeurtenis zoals een activiteit van vorming en toerusting, een kerkdienst, een ontmoeting ; maar het kan ook een gedachte zijn, of een citaat dat me aanspreekt. Als ik er een afbeelding of een foto bij heb, zal ik die erbij zetten.

Ik wens iedereen veel leesplezier

Wil je reageren? Stuur een mail naar predikant@pgdeeshof.nl  of bel mij op 033 258 0631.

 
 
 
 
 
 Klik op lees meer voor het complete verhaal vanaf 16 januari
BOOT1
Dinsdag 9 augustus
camping Lago dIseoVanaf vorige week ben ik weer aan het werk - voorlopig nog even voor 50%. Een goed moment om dit verhaal af te sluiten. Al in juni mocht ik het voor 30% proberen, wat goed ging. De tijd ging grotendeels 'op' aan kerkdiensten en uitvaarten. Best intensief, maar prettig om te kunnen doen. Daarna volgde juli met een heerlijke vakantie op een camping aan het Lago d'Iseo in Italië.
En nu verder. Geleidelijk aan opbouwen - ik merk dat ik nog niet de energie heb die ik 'vroeger' had. Neem daar maar een jaar voor, zei iemand. Om mij heen merk ik dat mensen me die tijd ook gunnen; ik ben het vooral zelf die het mij lastig maak en die soms vind dat ik meer zou 'moeten'. Maar dat hoeft dus (nog) niet. En dat is telkens weer fijn om te bedenken! Dat, met het besef dat ik er enorm goed vanaf gekomen ben en heel blij ben met iedere dag - dat geeft licht aan de dagen. Zelfs als het regent en koud is, voor augustus. ;-)
 
 
Zondag 24 april - voortgaand herstel
Morgen reizen we af naar Georgië met een oecumenisch reisgezelschap uit de Eshofgemeente en de Paulusgemeenschap (en enkelen van daarbuiten). Een goed moment om een berichtje te schrijven op dit weblog.
Het gaat steeds beter met mij. Tegelijk merk ik ook wat het is om af en toe aan het eind van mijn Latijn te zijn. Soms kan de moeheid me ineens overvallen. En 's avonds ben ik doorgaans niet meer tot veel in staat. Ook weer een bijzondere ervaring. Al vaak heb ik mensen verwonderd horen zeggen dat het zo langzaam gaat met het herstel van hun ziekte. Nu loop ik zelf tegen die verwondering aan. Nee, ik voel me niet ziek, in tegendeel. Maar om te zeggen dat ik er ben...? Er is nog wel een stukje te gaan.
Maar erg is dat niet. Ik geniet er nog steeds van dat ik kalm aan mag doen. En zie uit naar de reis. Die zal haar eigen vermoeienissen hebben, maar ook haar mooie dingen. Ik ben benieuwd naar de Kaukasus. En naar de kloosters die we zullen bezoeken, naar het godsdienstige leven van de Georgiërs en Armeniërs en naar de sfeer in de voormalige Sovjetstaten. En ik voel me gezegend dat dit nu mogelijk is, wat mijn gezondheid betreft.
Dat het u allen goed mag gaan. Alle kinderen wens ik een heel mooie meivakantie toe!
 
 
Woensdag 23 maart - einde bestralingen
De laatste bestraling zit erop. Einde van de dagelijkse ritjes naar Utrecht over die snelweg vol files op verrassende plekken. Ook heb ik vanmorgen Anje voor het laatst afgezet bij het Vathorst College. Wat dat betreft wel jammer dat het afgelopen is, het was gezellig. En dat ritjes maken door druk Nederland was ook aardig. Een leuke sport om op te drukke wegen te proberen milieubewust te rijden. 'Leuk' natuurlijk bij de gratie van het feit er een eind aan kwam.
De stralingsdames en -heer waren steeds bijzonder vriendelijk. De radiotherapeut trouwens ook. Bij haar had ik vanmorgen een derde controle. Op 18 april zie ik haar voor het laatst voor wat ze een follow up noemen: een laatste controle om te zien en te horen hoe het ervoor staat met de bijwerkingen van de bestralingen.

Van die bijwerkingen merk ik nu wel het een en ander. Ze kunnen nog wel enkele weken aanhouden, vertelde de radiotherapeut. Gevoelige huid; pijnscheuten af en toe; een wat zeurende pijn in mijn linkeroksel. De littekens van de operatie zijn door de bestralingen geïrriteerd geraakt. Ik probeer te ontdekken of ik ook vermoeider ben dan anders. Maar dat is moeilijk te zeggen: ik doe tenslotte niet zoveel en ga op tijd naar bed.
Het gaat in elk geval wel prima met mij. En ik geniet nog steeds erg van de tijd en de ruimte. Ook het niet productief bezig zijn begint te wennen, al vind ik dat nog wel het lastigste. Deze periode is een goede oefening in het simpelweg 'zijn'.

Op 18 april moet ik dus nog eens naar het UMCU. Op 11 mei voor de tweede keer naar de arboarts in Harderwijk. Op 12 mei naar de mammaverpleegkundige in het Meander. En dan? Voorlopig zullen er jaarlijkse controles zijn. Maar de behandelingen zijn dan afgelopen. Ik realiseer me dagelijks wat een bofkont ik ben.

Opnieuw bedankt voor al jullie lieve meeleven! Verschillende mensen hebben gevraagd of ze iets konden dóen. Ik kon niet goed bedenken wat dat zou kunnen zijn. Ook het rijden naar Utrecht heb ik meestal alleen gedaan, dat vond ik prettig. Maar onderschat niet wat meeleven doet. Mij heeft het in elk geval heel goed gedaan te weten dat er lieve mensen zijn die aan me denken.
 
 
Woensdag 9 maart -radiotherapie-
Inmiddels heb ik zes bestralingsochtenden achter de rug en ook de eerste controleafspraak met de radiotherapeut. En het gaat tot nu toe goed, lekker zelfs. Ik zit in het ritme en merk nog weinig bijwerkingen.

's Morgens sta ik vroeg op, nou ja naar mijn beleving dan: rond zeven uur of half acht. Als Henk aan het werk is help ik de kinderen naar school, als hij thuis is help ik alleen mezelf de deur uit. Ik heb maar besloten met de auto naar het UMC te gaan. De snelbus vanuit Leusden of Amersfoort zou een goede mogelijkheid zijn. Ze stoppen op de Uithof. Maar haal ik de aansluiting als ik met de 102 naar Amersfoort ga? En zo vroeg 7 km fietsen trekt me toch niet echt... Dan maar een tijdje per auto bijdragen aan de CO2-uitstoot. Het rijden zelf is geen probleem, ik doe het graag. En het is altijd weer een verrassing waar deze keer de files zullen staan. Soms al bij de rotonde als je het dorp uitrijdt. Soms bij Leusden. Soms bij Soesterberg. Vaak bij Utrecht, maar daar ga ik lekker de weg af en heb daar dus geen last van. De vertraging valt erg mee, ik ben eigenlijk altijd wel binnen drie kwartier waar ik wezen moet.
Soms rijdt Anje gezellig mee. Ik zet haar dan af bij het Vathorst College. 's Middags reist ze met de trein terug naar huis.

De bestralingen zelf zijn zo voorbij. Twee vriendelijke radiologisch laboranten zijn het grootste deel van de tien minuten bezig om me precies goed op het bed te leggen, op de millimeter nauwkeurig zodat elke keer hetzelfde weefsel bestraald wordt. Dan gaan ze weg en houd ik volgens hun aanwijzingen via de intercom drie keer dertig seconden mijn adem in. Het apparaat zoemt wat en dat is het dan weer.

Voor tien uur ben ik meestal weer in Hoevelaken. Dat is lekker, heb ik een hele dag voor me waarin niets meer hoeft! Als ik zin heb om te gaan wandelen, doe ik dat. Heb ik zin te studeren, dan pak ik de studie op. Of ik lees een boek of kijk een film. Eindelijk heb ik de serie Downton Abbey vanaf het begin kunnen kijken. (Ik wacht nu ongeduldig op het vijfde seizoen: gereserveerd bij de bieb, maar nog niet binnen.)

Ik voel me een gezegend mens. Wel bijzonder hoor, om te ervaren dat deze situatie meer positieve dan negatieve dingen brengt. Zoals ook alle mails en kaarten die ik nog steeds krijg. Ze zijn heel fijn, veel dank ervoor!
 
 
Maandag 22 februari -bestraling-
Vanmiddag was ik in het UMC voor een CT-scan. Aan de hand van de scan bepaalt vervolgens een arts het bestralingsgebied. Om er zeker van te zijn dat bij de bestralingen telkens hetzelfde gebied bestraald wordt, zijn er een paar stipjes geplaatst. De volgende keren moet ik telkens zó op het bed gaan liggen, dat de laserlichtjes precies op die stipjes vallen. Wel bijzonder om nu zeven heuse tatoeages te hebben.

Verder kreeg ik een lijstje met data en tijdstippen voor de bestralingen. Ze beginnen op dinsdag 1 maart en de laatste valt op woensdag 23 maart; vlak voor Pasen ben ik dus klaar. Het tijdstip is in de ochtend, telkens ergens tussen 8 en 9.30 uur. Hopelijk valt het mee met de files... Mochten ze tijdrovend zijn, dan ga ik de reis per trein en bus maken. Gelukkig gaat bij de bestralingen je beurt niet voorbij als je een keer te laat komt. Ze laten dan gewoon iemand die vroeg is, voorgaan.

Het was wel weer een bijzondere ervaring. Twee radiotherapeutisch laboranten die zorgvuldig en vriendelijk met je in de weer zijn; een imposante machine die veel geluiden maakt waar je soepel doorheen wordt geschoven. Wat een techniek en wat mooi dat dit allemaal kan. Intussen gaat het goed met mij. Ik ben nog steeds blij met de tijd en ruimte die ik nu heb om aan alle ontwikkelingen te wennen. En geniet van het lieve meeleven dat naar me toekomt.
 
Vrijdag 12 februari -geen nabehandeling-
Gisteren werd ik door de mammaverpleegkundige van het Meander gebeld. Het artsenteam had overlegd en de inschatting van dr Van Overbeeke blijkt correct: er hoeft geen nabehandeling te volgen! Nou ja, op de bestralingen na dan. Wanneer die gaan plaatsvinden is nog niet bekend. Eerst heb ik volgende week woensdag een consult bij de bestralingsarts. Daarna wordt een consult in het UMC gepland voor een scan en een locatiebepaling met het oog op de bestralingen. En dan komt de inplanning van de bestralingen pas in zicht.
Het duurt allemaal even, maar wat mij betreft is dat geen enkel probleem. Ik ben blij met de tijd die ik nu heb. Wat is er in korte tijd veel gebeurd. En wat voel ik me opgelucht - en tegelijk soms moe. Fijn dat er ruimte is om een en ander te verwerken.
Bij alles wat door me heen gaat, overheerst het gevoel dat ik een enorme geluksvogel ben. Door de uitkomst van het weefselonderzoek. En ook door het lieve meeleven dat naar me toe komt. Het wordt bijna saai, maar toch zeg ik het nog eens: heel veel dank voor die fijne berichten en kaarten en attenties!
 
Maandag 8 februari -goede uitslag-
Vanmiddag waren Henk en ik in het Meander voor de uitslag van het weefselonderzoek. Tien minuten zou dr Van Overbeeke voor ons hebben, maar hij kon met nog minder tijd toe. Niet zo vreemd, eigenlijk: hij had alleen maar goed nieuws!
 
Bij binnenkomst zei hij het gelijk: ik heb goed bericht. De poortwachterslymfeklier was schoon. Heel belangrijk, zei hij. De tumor heeft graad 1 op een schaal van 1 tot 3 (waarbij 3 de meest agressieve gradatie is). De snijvlakken zijn schoon. Er blijkt geen angio-invasie te zijn; dat wil zeggen (als ik het goed begrijp) dat er geen toename is van bloedvaten (aangelegd door de tumor) waardoor te tumor kan groeien. De afmeting van de tumor blijkt ook nog kleiner dan eerst geschat: 1,4 cm in plaats van 1,7. Er was verder nog iets met eiwit dat er niet was, wat gunstig schijnt te zijn (een 'negatieve HER2 status') en de tumor blijkt (zoals al eerder geconstateerd) hormoongevoelig.

Komende woensdag overlegt een artsenteam over de behandeling. Overbeeke liep daar al op vooruit door te zeggen dat er waarschijnlijk uitkomt dat ik alleen nog bestralingen zal krijgen, geen chemotherapie en hormoontherapie. Hij zou dat niet zeggen als hij er niet bijna zeker van was, toch? Kortom, een optimaal bericht!

Ik heb hem ook nog een plekje in mijn rechterborst laten voelen. Sinds een paar dagen voel ik het - je gaat van alles voelen in deze situatie. Ook van die rechterborst is een mammografie gemaakt, maar het plekje zit bijna onder mijn oksel dus ik vroeg me af of het op de foto wel zichtbaar zou zijn geweest. De chirurg was er gelukkig nogal stellig over dat het niets was. Bovendien, zei hij, zou het wel zichtbaar zijn geweest op de mammografie.

En nu zit ik beduusd achter de computer. Op zo'n positief bericht had ik niet durven hopen. De afgelopen weken heb ik wel eens een gevoel gehad alsof ik met zwangerschapsverlof was: zoveel vrije tijd, zoveel ruimte - terwijl er intussen de onzekerheid is over wat er gaat komen en hoe het allemaal zal gaan en of het wel goed komt... Bij een zwangerschap is die verwachting weliswaar iets positiever gekleurd. Zo was het de laatste weken niet steeds. Vooral het afgelopen weekend en vandaag had ik last van negatieve spanning. Maar op dit moment gaat de gelijkenis met zwangerschapsverlof weer op! Ik 'mag' nog een hele tijd ziek zijn. In goede hoop op genezing.

Donderdagmorgen word ik gebeld over het traject dat ze me aanbevelen. En volgende week woensdag staat er een afspraak in het Meander gepland voor een gesprek met een radioloog. Die gaat me leren hoe ik mijn adem in moet houden. Dat schijnt goed te zijn tijdens de bestraling, de beschadiging van de hartstreek wordt erdoor beperkt. Moet lukken; ik zal vast oefenen met baantjes onderwater zwemmen. Donderdag zal ik hopelijk ook horen wanneer de bestralingen kunnen starten. Eerst moet de wond helemaal genezen; dat duurt nog eventjes. Ik mag deze week zelfs nog niet naar het zwembad.

Vanmorgen, kort voordat we naar het ziekenhuis gingen, heb ik wat berichten en mails en zo teruggelezen die verschillende mensen me gestuurd hadden. Dat deed heel goed. Bedankt voor al het meedenken en meeleven. Ook als ik me bedrukt voel laten die berichten de zon even doorbreken!
 
Vrijdag 5 februari -tussenstand-
3 2016 02 03 14.00.38 1 2016 02 03 14.00.10Bij alle onzekerheid deze dagen is het toch genieten. Van de vele lieve, lieve kaarten en bloemen. Van de zwaaiende handen die de kinderen in de kinderdienst hebben gemaakt. En van de ruimte die er nu ineens is. Om 's avonds met Anje naar 'Mamma Mia' te kijken. Om een cake te bakken en Levi met zijn huiswerk te helpen. Om te slapen.
Dat wilde ik even laten weten - met heel veel dank voor al het lieve medeleven!
 
2 2016 02 03 14.00.24   4 2016 02 03 14.00.49  6 2016 02 03 14.08.18   5 2016 02 03 14.04.37
 
Zaterdag 30 januari -na de operatie-
Fijn om dit te kunnen zeggen: de operatie is achter de rug. De eerste, ik hoop natuurlijk tegelijk de laatste - maar dat zal allemaal pas over tien dagen bekend worden, als de uitslag van het weefselonderzoek binnen is en het artsenteam overlegd heeft.
Op het moment gaat het best goed met me. Al vind ik het heerlijk dat het buiten lekker hard regent, dat correspondeert een beetje met mijn landerige gevoel. ;-) Veel pijn heb ik niet en wat er wel is, valt goed te beheersen met paracetamol.

Gisterenmorgen moest ik me om acht uur melden in het Meander. Wel een belevenis om daar op A1 te komen: het plein van de dagbehandeling (of hoe ze het ook mogen noemen). Een balie waar je je naam en (voor de zoveelste keer) geboortedatum meldt. En daar achter een enorme ruimte. Met veel bedden die ruim staan opgesteld; muurtjes hier en daar, gordijnen die dichtgetrokken kunnen worden, al met al ontkom je niet aan de indruk dat er op zo'n opnamedag heel wat mensen worden ingecheckt en later uitgecheckt en dat het een soort lopende bandwerk is.
Henk kon de hele dag mee, dat was fijn. Omdat ik meedoe aan een wetenschappelijke studie liepen we eerst nog naar de prikbalie waar ze bloed hebben afgenomen. Daarna terug naar A1, waar ik me in het operatiehemd kon hijsen en in bed gaan liggen. Het ging snel allemaal. Om half negen eerst met bed en al naar radiologie (geloof ik?) voor de tumorlokalisatie. Dit was het onderdeel waar ik de meeste bedenkingen bij had: ze zouden de tumor lokaliseren door er een ijzerdraadje doorheen te prikken. Zo bizar! Gelukkig ging dat onder plaatselijke verdoving. En de arts legde uit waarom dit nodig is: zo'n tumor zweeft rond als een pingpongbal in een bak met water. Krijg die als chirurg maar eens te pakken, en krijg maar eens voor elkaar dat je aan alle kanten evenveel weefsel wegneemt... Daarbij is zo'n hulpmiddel handig.
Daarna weer terug naar het plein van de dagbehandeling. Drie kwartier later werd ik daar opgehaald voor de operatie, die om tien uur zou zijn. Hier zat ik een stuk minder tegenaan te hikken. Je merkt tenslotte niets, als je onder narcose bent; best wel prettig.

De operatie zelf duurde ongeveer een uur en ik was om half twaalf (via een korte stop op de uitslaapkamer, geloof ik) weer op het plein van de dagopnames. Daar mocht Henk een kwartiertje langskomen; vervolgens moest hij weer weg, de rust in de ruimte moet bewaard blijven. Volgens het protocol zou ik minimaal drie uur na de operatie naar huis mogen, dus ik pakte er een boek bij; de pijn was goed te houden, ik was niet misselijk en kreeg zelfs een beschuit met jam en thee. Volgens mij stoppen ze in dat narcosespul oxytocine of iets dergelijks, ik voelde me helemaal happy. Eigenlijk leidde het boek alleen maar af van dat prettige gevoel, dus ik heb het weer weggelegd en ben gaan dommelen. Heerlijk is dat, als er van alles door je hoofd gaat maar er niets is wat blijft haken of vervelend voelt!
Ik kreeg de tijd voor mijn roes tot half vier. Toen werd ik wakker gemaakt en moest me aankleden en vertrekken. Zo gaat dat dus! Ik had een strak shirt aangetrokken die ochtend, dat was niet zo handig - met mijn linkerarm wurmde ik me er met moeite in. Een van de twee artsen kwam nog langs om te vertellen dat de operatie geslaagd was. (De chirurg bleek ook te zijn geweest, maar ik sliep.) De poortwachtklier was weggehaald en de tumor was verwijderd. Ik mocht naar huis om daar verder te herstellen.

Sindsdien heb ik weinig anders gedaan dan slapen. Thuis een kom heerlijke kippensoep en een broodje kaas gegeten - maar daarna begon een akelige hoofdpijn op te komen en dan weet ik dat ik het beste naar bed kan gaan. Om half zes lag ik erin. Met telkens tussendoor een korte of wat langere tijd van waken heb ik dat slapen tot half tien vanmorgen volgehouden. Toen was de hoofdpijn weg. Hèhè.

En nu laat ik me verwennen en luier maar wat aan. Geduld, dan verdwijnt dit landerige gevoel ook wel weer. Deze hobbel is in elk geval genomen!

Intussen voel ik me ook heel rijk. Wat een lieve, warme kaarten en andere attenties krijgen we! Wat lief hoe er ook aan Henk en de kinderen wordt gedacht. Heel veel dank, iedereen, voor al jullie goede meeleven.
 
Donderdag 28 januari -aan de vooravond-
Aan de vooravond van de operatie. Een wat vreemde avond. Wat voel ik?
Ik voel me vrij rustig. Het heeft tenslotte niet veel zin als ik me druk ga maken. Ook weet ik dat ik, als het eenmaal zover is, me wel kalm zal voelen. En dat ik morgenavond, als alles goed gaat, weer thuis zal zijn.
Aan de andere kant: het is wel een operatie. Hij spookt de hele tijd door mijn hoofd. Wat praktische klussen doen gaat prima, maar in iets anders heb ik weinig zin.
Dus lees ik de kaartjes en de mailberichten die ik gekregen heb. Lieve, bemoedigende, mooie woorden. Het idee dat de ander ervoor is gaan zitten om iets te bedenken, iets wat hopelijk goed zal doen, terwijl je soms niet weet wat je zeggen moet - dat is ontroerend.


Zaterdag 16 januari -laatste kerkdienst-
Morgen zal het voorlopig voor het laatst zijn dat ik (mee) voorga in de Eshof. Dat is slikken.Tegelijk is het mooi dat deze oecumenische viering het sluitstuk zal zijn. Gezamenlijk vieren als katholieken en protestanten; van elkaar leren, elkaar inspireren, ervaren dat we verbonden zijn - het doet me altijd goed.
Moeilijk om te stoppen. Maar het moet wel: er is borstkanker bij mij geconstateerd. Op 29 januari ga ik naar het Meander voor een operatie. Daarna volgen bestralingen en misschien nog andere therapieën.

De komende week zal ik nog met allerlei werkzaamheden bezig zijn. Zoals het op de rails zetten van de kerkdiensten van 14 februari en 6 maart: vieringen waarin de cantorij zal zingen. De liederen zijn al gekozen. Nu nog ze in de computer zetten, zodat een gastpredikant ermee verder kan. Ook de andere werkzaamheden wil ik proberen zo goed mogelijk over te dragen. En vast wat nadenken over de vespers in de Stille Week.
De lieve reacties, de aandacht, de kaarten en de mails zijn hartverwarmend. Iemand zei eens dat ze zich gedragen voelde door het medeleven. Dat ervaar ik nu ook. Het helpt om de moed erin te houden. En om de dingen te aanvaarden zoals ze komen - iets anders zit er tenslotte niet op. Om de vermoeidheid te 'laten zijn', de lastige nachten en de onzekerheid over wat komt. Lieve mensen, heel erg bedankt.